(ή αλλιώς η αγωνία του ποιητή)
. . . Να μαι λοιπόν, στα μισά του δρόμου, έχοντας είκοσι χρόνια -
είκοσι χρόνια τα πιο πολλά σπαταλημένα,
τα χρόνια του l' entre deux guerres -
προσπαθώντας να μάθω να χρησιμοποιώ τις λέξεις,
κι η κάθε απόπειρα
είναι μια εντελώς καινούρια αρχή,
κι ένα διαφορετικό είδος αποτυχίας
γιατί έχει μάθει κανείς να κυριεύει τις λέξεις
για να πει αυτό που δεν έχει πλέον να πει, ή με τον τρόπο
που δεν είναι διατεθειμένος να το πει.
Κι έτσι κάθε εγχείρημα
είναι μια νέα αρχή, μια επιδρομή στο άναρθρο
με φθαρμένο εξοπλισμό που διαρκώς ξεφτίζει
στον γενικό κυκεώνα της ανακρίβειας του αισθήματος,
των ασύντακτων στρατιών των συγκινήσεων.
Και ό,τι είναι να κατακτήσεις
με δύναμη και υποταγή, έχει κιόλας ανακαλυφθεί
μια ή δύο, ή αρκετές φορές, από ανθρώπους
που δεν μπορείς να ελπίζεις
να συναγωνιστείς - αλλά δεν υπάρχει ανταγωνισμός -
υπάρχει μόνο η μάχη να ανακτήσεις ό,τι έχει χαθεί
και βρέθηκε και χάθηκε πάλι και πάλι:
και τώρα, υπό συνθήκες
που μοιάζουν δυσμενείς. Όμως ίσως ούτε κέρδος ούτε ζημιά.
Για μας, υπάρχει μόνο η προσπάθεια.
Τ'άλλα δεν μας αφορούν.
Τόπος σου είναι εκεί απ' όπου ξεκινάς. Καθώς γερνάμε
ο κόσμος γίνεται πιο ξένος, το μοτίβο πιο περίπλοκο
των νεκρών και των ζωντανών. Όχι η έντονη στιγμή
απομονωμένη χωρίς πρίν και μετά,
αλλά μια ζωή που φλέγεται κάθε στιγμή
κι όχι η ζωή ενός ανθρώπου μόνο
αλλά αρχαίων λίθων που δεν μπορούν ν'α ποκρυπτογραφηθούν.
Υπάρχει ο καιρός για το δειλινό
κάτω από το φως των αστεριών,
ο καιρός για το δειλινό κάτω από το φως της λάμπας
(το δειλινό με το λεύκωμα των φωτογραφιών).
Η αγάπη αγγίζει την ουσία της
όταν το εδώ και το τώρα παύουν να έχουν σημασία.
Οι γέροι θά 'πρεπε να είναι εξερεευνητές
εδώ ή εκεί δεν έχει σημασία
πρέπει να 'μαστε ακίνητοι κι όμως να κινούμαστε
σε μια άλλη ένταση
αποσκοπώντας σε μια απώτερη ένωση,
μια βαθύτερη κοινωνία
μέσα από τη σκοτεινή παγωνιά και την κενή απόγνωση,
την κραυγή του κύματος, την κραυγή του ανέμου,
τ'αχανή νερά
του θαλασσοβάτη και του δελφινιού.
Στο τέλος μου βρίσκεται η αρχή μου.
Τ.S. Eliot "Τέσσερα κουαρτέτα"
. . . Να μαι λοιπόν, στα μισά του δρόμου, έχοντας είκοσι χρόνια -
είκοσι χρόνια τα πιο πολλά σπαταλημένα,
τα χρόνια του l' entre deux guerres -
προσπαθώντας να μάθω να χρησιμοποιώ τις λέξεις,
κι η κάθε απόπειρα
είναι μια εντελώς καινούρια αρχή,
κι ένα διαφορετικό είδος αποτυχίας
γιατί έχει μάθει κανείς να κυριεύει τις λέξεις
για να πει αυτό που δεν έχει πλέον να πει, ή με τον τρόπο
που δεν είναι διατεθειμένος να το πει.
Κι έτσι κάθε εγχείρημα
είναι μια νέα αρχή, μια επιδρομή στο άναρθρο
με φθαρμένο εξοπλισμό που διαρκώς ξεφτίζει
στον γενικό κυκεώνα της ανακρίβειας του αισθήματος,
των ασύντακτων στρατιών των συγκινήσεων.
Και ό,τι είναι να κατακτήσεις
με δύναμη και υποταγή, έχει κιόλας ανακαλυφθεί
μια ή δύο, ή αρκετές φορές, από ανθρώπους
που δεν μπορείς να ελπίζεις
να συναγωνιστείς - αλλά δεν υπάρχει ανταγωνισμός -
υπάρχει μόνο η μάχη να ανακτήσεις ό,τι έχει χαθεί
και βρέθηκε και χάθηκε πάλι και πάλι:
και τώρα, υπό συνθήκες
που μοιάζουν δυσμενείς. Όμως ίσως ούτε κέρδος ούτε ζημιά.
Για μας, υπάρχει μόνο η προσπάθεια.
Τ'άλλα δεν μας αφορούν.
Τόπος σου είναι εκεί απ' όπου ξεκινάς. Καθώς γερνάμε
ο κόσμος γίνεται πιο ξένος, το μοτίβο πιο περίπλοκο
των νεκρών και των ζωντανών. Όχι η έντονη στιγμή
απομονωμένη χωρίς πρίν και μετά,
αλλά μια ζωή που φλέγεται κάθε στιγμή
κι όχι η ζωή ενός ανθρώπου μόνο
αλλά αρχαίων λίθων που δεν μπορούν ν'α ποκρυπτογραφηθούν.
Υπάρχει ο καιρός για το δειλινό
κάτω από το φως των αστεριών,
ο καιρός για το δειλινό κάτω από το φως της λάμπας
(το δειλινό με το λεύκωμα των φωτογραφιών).
Η αγάπη αγγίζει την ουσία της
όταν το εδώ και το τώρα παύουν να έχουν σημασία.
Οι γέροι θά 'πρεπε να είναι εξερεευνητές
εδώ ή εκεί δεν έχει σημασία
πρέπει να 'μαστε ακίνητοι κι όμως να κινούμαστε
σε μια άλλη ένταση
αποσκοπώντας σε μια απώτερη ένωση,
μια βαθύτερη κοινωνία
μέσα από τη σκοτεινή παγωνιά και την κενή απόγνωση,
την κραυγή του κύματος, την κραυγή του ανέμου,
τ'αχανή νερά
του θαλασσοβάτη και του δελφινιού.
Στο τέλος μου βρίσκεται η αρχή μου.
Τ.S. Eliot "Τέσσερα κουαρτέτα"
No comments:
Post a Comment