Άτιτλο

Κι όπως αφηνόταν μόνος μέσα στο σκοτάδι 
πάλευε το ανυπέρβλητο.
Χρόνια τώρα η μοίρα του τον είχε καθηλώσει στη σιωπή και την ακινησία. 
Απ' τη μια κρατούσε τη σπαραγμένη νιότη, 
κι απ' την άλλη, το χέρι του έτεινε ως τον ουρανό. 
Με μια παλάμη σήκωνε όλο το βάρος του κόσμου τούτου -
σαν κάτι να τον ετοίμαζε από πάντα δυνατό.
Μα μια μέρα, τα τεράστια καλοσχηματισμένα φτερά του κουνήθηκαν. 
Θέλησαν να βγουν από την απόγνωση και να κινηθούν προς τον ορίζοντα.
Με μια σπασμωδική κίνηση 
λύγισε στιγμιαία η παλάμη και ο κόσμος σωριάστηκε -
έπεσε, έσπασε χίλια κομμάτια, διαλύθηκε.
Και μαζί μ΄αυτόν διαλύθηκε κι ο παλιός του εαυτός -  
εκείνος α άγρυπνος φρουρός, η νιότη, το κατόρθωμα.
Όλα έγιναν σκόνη
Όλα. . . εκτός από τα φτερά του.

Α.Κ.