Movies

"The last station" by Michael Hoffman. 

Μέχρι την τελευταία στιγμή 

περίμενε να τη δει. 

Αφουγκραζόταν κάθε κίνηση στο δωμάτιο

για να γνωρίσει την άφιξή της. 

Περίμενε ν' ακούσει το γνώριμο γοργό της βήμα 

και να εισπνεύσει λίγο από τον άτρωτο αέρα της. 

Έτσι ήταν χρόνια τώρα 

ο ένας δοκίμαζε τα όρια του άλλου 

και οδηγούνταν στην απελπισία. 

Απελπισία και έρωτας τους στοίχειωνε 

αγιάτρευτο πάθος στιβαγμένο στην ψυχή τους 

άλλοτε φανερωμένο  στα γραπτά του 

άλλοτε προδωμένο στις εκρήξεις της. 

Οργή και πόνο ένιωθε για τις πράξεις του 

μα δεν μπορούσε να μιλήσει γι'αυτά. 

Η εικόνα και μόνο πρόδιδε τις αμαρτίες.

Καθηλωμένος στο κρεβάτι, ανήμπορος πια.

Τα μάτια σχεδόν σφάλιζαν κάθε ίχνος ζωντάνιας 

που χόχλαζε κάποτε μέσα του. 

Περίμενε να τη δει, ώσπου,

ώσπου εκείνη μπήκε στο δωμάτιο. 

Πλησίασε μουδιασμένη κλαίγοντας το κρεβάτι του. 

Του έπιασε το χέρι.

Έπαψε να τρέμει. 

Σκύβοντας στο μαξιλάρι, του ψιθύρισε λόγια πολλά,

λόγια αγάπης, λόγια λατρείας.

Εκείνος ακούγοντας τη φωνή της αναθάρρησε,

κάνοντας να γυρίσει προς το μέρος της. 

Τελευταία ένδειξη της κοινής τους ζωής. 

Αγάπη, συγχώρεση.

Δύο πνοές ζωής. 

Δύο πνοές ζωής 

κι ο θάνατος.